Op de fiets naar Kopenhagen
Dag 6 — Tjæreborg - Søndermarken
25-08-2026
Het was vannacht erg koud. Toen ik rond 3 uur een plasje moest doen, ging ik met flinke tegenzin de tent uit. Ik keek op mijn telefoon en zag dat het 8 graden was. Gelukkig heb ik een goed matje en een mummie slaapzak die ik om mijn matje heen kan doen, waardoor ik in een warm cocoontje verder kon slapen.
Toen ik eenmaal echt wakker werd als vlinder rond half 8, was het mij nog te koud. Ik eet een banaantje vanuit bed en speel wat op mijn telefoon totdat de zon eenmaal op het shelter schijnt. Dit duurt langer dan gehoopt, maar alles in de kou doen is ook weer zo wat.
Ik mik op 10:00 uur vertrek. Intussen besluit ik een rondje te wandelen voordat ik in pak, want het is best een mooie plek.
Het is bijna 11:00 en ik heb mijn fiets opgetakeld, zie ik dat mijn band het heeft opgegeven. Dus begin ik mijn voorband weer op te pompen. Het beviel me beter toen die Duitse man het voor mij deed, maar goed. Met veel moeite naar 2,5 bar gekregen en denk ik dat het maar een half uurtje fietsen naar Esbjerg is. Dit red ik wel. Niks blijkt minder waar.
Na een kleine 10 minuten bevalt het me niks. Ik pomp mijn voorband steviger op en vertrek weer. Ik kom er achter dat het ook aan mijn achterband ligt. Lekker dan. Ook die krijgt zijn nodige aandacht.
Eenmaal in Esbjerg zit een mooie fietszaak die mij kan helpen. Dit gaat alleen wel 1,5 uur duren voordat mijn fiets klaar is, vertelt meneer verontschuldigend. Ik ben blij en sluit een deal met de fietsenmaker. Ik schud hem de hand. Hij adviseert om er gewoon twee binnenband bandjes in te proppen. Dat geeft het minste gedoe onderweg.
In de tussentijd ben ik van plan de binnenstad te verkennen. Dit duurt precies 15 minuten en ik ben al door het centrum heen. Ik zie mijn kans schoon en zoek een supermarkt op waar ik mezelf weer puberachtig vol kan vreten. Na een banaan, milkshake en gebakje loop ik door de binnenstad. Mijn oog valt op een Aziatisch eettentje waar wonton soep op het menu staat. Precies waar ik zin in heb. Ik bestel ook nog wat gefrituurde kip erbij. Tijdens deze maaltijd pak ik de kaart erbij en broed ik een plan voor de dag. Naast Esbjerg ligt een waddeneiland, Fanø. Na een snelle Google search ben ik verkocht. Veel bos en duin, en bezaaid met lieve rode huisjes met rietenkap en bebloemde gevels. Ook lees ik dat je op het strand kunt fietsen. Ik vraag me af of dat een beetje te doen is in het mulle zand, maar daar kom ik vanzelf wel achter.
Eenmaal uitgegeten is mijn fiets weer klaar en vertrek ik naar de pont 5 minuten fietsen verderop. Helaas moet ik ditmaal wachten. Het valt me op dat ik samen met nog een andere fietser de enige ben bij de terminal. Als de pont aankomt, sluiten er nog wat mensen aan, maar het is erg rustig.
Op het eiland aangekomen fiets ik direct naar het strand om te kijken of het een beetje begaanbaar is. Zo niet, dan kan ik nog googelen naar een andere route. Op het strand staan allemaal auto’s geparkeerd aan de zeelijn. Mensen hebben blokarts bij zich, grote vliegers, zetten hele bbq kampen op. Iedereen maakt er echt een dagje uit van.
Omdat er veel auto’s over het strand rijden is het ook prima hard voor mijn bandjes. Er wacht een rit van 10 kilometer lang op mij over het strand en soms een stukje duin. Ik heb het ontzettend naar mijn zin. Mijn gedachten gaan uit naar mijn Johnny Loco beach cruiser die braaf op mij wacht in Utrecht.
Door het zand ligt het tempo niet zo hoog als met Hans-Dieter, maar ik geniet niet minder van de rit. Het is echt prachtig. Aan het einde van het strand ontkom ik er niet aan om toch ergens een keer een waterlichaam door te steken. Prima, slippers en sokken uit. Na drie keer zie ik dat mijn ketting in het water is gezet. Geen ramp in principe, maar de wind van het strand zandstraalt mij even en zie ik dat mijn ketting in een soort ijsje met spikkels is veranderd. Ik probeer het er vanaf te vegen, maar dat lukt niet. De volgende kilometer doet mijn ketting pijn aan mijn oren dus stop ik snel mijn EarPods in. Ik ben de tijd helemaal vergeten door de sereniteit van het strand en zie dat het hoog nodig is voor een pauze.
Ik kijk al een paar weken uit naar de Deense kardemons bollen, ook die heb ik aangeschaft in de supermarkt in Esbjerg. Ook zie ik dat de reep witte chocolade in mijn tas aan het smelten is. Ik krijg een creatieve ingeving en beleg mijn kardemom bol met een reep witte chocolade. Als dit geen zoden aan de dijk zet voor mijn calorieën weet ik het ook niet meer. Bovendien is het verschrikkelijk lekker.
Ik merk wel dat de energie een beetje uit de dag is door mijn late start en fietsreparatie. Nog even 10 km doorbijten en dan ben ik weer bij de boot terug naar het vaste land.
Eenmaal op de boot zoek ik naar een mooie shelter richting de route die ik aanvankelijk bedacht had. Het is een uur fietsen. Eigenlijk geen zin meer, maar het is wel verstandig voor de tocht van morgen. Ik neem nog even een pauze met wat snacks en vertrek naar de horizon. Vlak bij het shelter is een supermarkt, dus plan ik de route eerst daarheen.
Met een volgeladen rugzak vanaf de Netto supermarkt vertrek ik naar het bos van het shelter. Ik krijg weer veel energie, want de rit hierheen is super. Veel hoge naaldbomen en veel grote groepen outdoor mensen. Het zal wel druk zijn bij de shelter, bedenk ik me.
Aangekomen bij het houten hutje is er niemand. En nu ik dit schrijf, ben ik de enige bezetter. Nu het nog licht is, zet ik mijn kamp op en verzamel ik aanmaakhout en steek het kampvuur aan. Daarna komt het eten.
18 foto's