Op de fiets naar Kopenhagen
Dag 9 — Herrestrup - København
28-08-2026
Het vuurtje dat ik gisteren had gestookt, was nog aan het smeulen toen ik wakker werd. Gezien de hoeveelheid rook die ervan afkwam, had ik waarschijnlijk ook meteen alle muggen in de wijde omtrek verjaagd, missie geslaagd. Ook ik had een nieuwe parfum, beter dan mijn zweetlucht.
Terwijl ik aan het inpakken was, liep een man langs die zijn hond uitliet. Hij wenste mij succes, want het weer zag er niet best uit. Eenmaal op de fiets kon ik hem niet anders dan gelijk geven. Het regende, en dit was de hardste tegenwind die ik tot nu toe had gehad, een soort afscheidscadeau van het Deense weer.
Nog 20 km te gaan naar Holbæk. Ik had de dag ervoor toevallig ontdekt dat daar net een heel leuk zaakje was geopend, en dat werd mijn stip aan de horizon. Door de wind viel het alleen tegen, dus na 15 km nam ik mijn eerste pauze. Een Snickers en een scheut water, het kampioenenmaal, of in ieder geval van deze vermoeide fietsers. Ook mijn lichaam wist dat dit de laatste dag was, want voor het eerst had ik spierpijn en zadelpijn.
Eenmaal in Holbæk ging ik linea recta naar Detailé. Al puffend bestelde ik een flat white met kaneelbroodje, en ik moet zeggen, nog nooit smaakte een kaneelbroodje zo goed als op dat moment. Ik gaf mijn powerbank nog even de laatste sap voor de komende 60 kilometer, en ikzelf kon ook wel wat rust gebruiken, al was het maar vijf minuten van stilzitten zonder dat de wind ergens tegen blies.
Vanaf hier ging alles op karakter en cafeïne. Voor degenen die beweren dat Denemarken platter is, ik heb empirisch onderzoek gedaan en onomstotelijk bewezen dat het heuvelachtiger is dan Nederland. Dat het Koninkrijk der Nederlanden door een historisch toeval de provincie Limburg met haar Vaalserberg heeft weten te claimen als hoogtepunt, telt vanaf nu niet meer als tegenargument.
Na weer een dikke klim met tegenwind zocht ik een inham langs de weg voor een cola en een Snickers. Deze trip ben ik erachter gekomen dat als ik het zwaar heb, het motortje meer suiker nodig heeft. Ik plan daar mijn volgende stop in Roskilde, zette mijn verstand op nul en mijn blik op oneindig. Met een snelheid waarmee sommige mensen hardlopen, ging ik door. Er was ook geen fietspad langs de 70 weg, dus hield ik verkrampt mijn stuur vast, zodat ik geen grote slingers maakte de weg op bij elke harde windstoot. Een aanrijding kan ik er nú niet bij hebben.
Eenmaal in Roskilde fietste ik langs mijn favoriete supermarktketen en laadde het mandje vol met krachtvoer. Omdat het stevig regende, werd de overkapping van de winkelwagentjes mijn lunchroom. Niet heel idyllisch, wel praktisch, en op dat punt in de reis was praktisch alles wat ik nog vroeg.
Vanaf nu pakte ik de Roskildevej, allesbehalve romantisch, een weg van bijna 30 km met alleen maar industrie en kantoorpanden. Ik werd voorbijgesjeesd door e-bikers met werkschoenen aan of aktetassen op het achterrek, mensen die gewoon van hun werk kwamen terwijl ik hier mijn laatste restjes energie aan het opsouperen was.
Onderweg had ik contact met Joey, die nog aan het werk was bij Fændt & Ørsted, een cafe in het park met een lekkere menukaart, maar vooral de drankjes lokken mij. Geen slecht vooruitzicht om naartoe te fietsen.
Er was wel een voordeel, Roskilde ligt hoger dan Kopenhagen, dus deze weg ging geleidelijk naar beneden. Dat de tegenwind dit wederom ruimschoots compenseerde, vergeten we voor het gemak even.
Het enige wat ik nu nog kon denken was, kom op, dit zijn de laatste kilometers, geniet ervan. Ik zette wat nummers op die gepaard gingen met leuke herinneringen, en rolde langzaam København binnen. Ik herkende een aantal straatjes en zo wist ik dat ik er bijna was.
Ik rij het park binnen en wordt daar met open armen ontvangen door Joey en zijn collega’s. Ik neem plaats aan de bar zodat we vrolijk door kunnen spreken terwijl hij langzaam de keuken sluit. Aan de bar drink ik wat øltjes en het moment dat Joey klaar is stappen we over op de specialiteiten. Na lang kletsen komt de vermoeidheid toch om de hoek kijken en besluiten we naar zijn appartement te gaan. Daar lepelen we wat eten naar binnen en is de dag voorbij.
Trots, moe en voldaan sluit ik mijn oogjes. Het was een heus avontuur. Niet altijd makkelijk maar zonder wrijving geen glans.
7 foto's