Op de fiets naar Kopenhagen
Dag 8 — Ringkøbing - Herrestrup
27-08-2026
Gisteravond liep ik nog een rondje op het terrein. De shelter zit naast een kanoclub. Buiten was een man zijn felrode kayak aan het poetsen. Toen ik vroeg of ik mijn powerbank even kon opladen zolang hij bezig was, maakten we een praatje. Ik viel met mijn neus in de boter, hij had net een nieuwe kayak gekocht waar hij lang voor had gespaard. Toen ik hem vertelde over mijn plan, zei hij dat het vrijdag weer vreselijk gaat regenen. Dus dat ik een beetje haast moest maken morgen (vandaag dus).
Ik word vroeg wakker en besluit dat ik snel inpak en een ontbijtje in Ringkøbing ga scoren. Inpakken duurt toch altijd langer dan ik hoop.
500 meter verderop zit een bekend restaurant met twee gouden bogen. Hier verorber ik een hamburgermenu als ontbijt en sluit af met een flat white. Ik haal na afloop nog een kaneelbroodje dat later vast van pas komt. Ik kijk tijdens het eten naar mijn favoriete app, Windfinder, en zie dat ik de wind van voren krijg de komende kilometers. Eenmaal op de fiets bevestigen de windmolens dat, hun neus staat in dezelfde richting als die van mij. Ik kom opvallend veel tegenliggers tegen met zelfgemaakte fietsaanhangers die vol liggen met windsurf, of kiteboardspullen. Zij zullen vast ook tijdens hun ontbijt op de Windfinder app hebben gekeken. Gelukkig is mijn lichaam net gevoed, dus merk ik dat ik de eerste etappe met goede tegenwind best goed doorkom.
Eenmaal bij Skjern aangekomen koop ik een kaartje voor de trein naar Aarhus, want ik heb wel zin in een rustige dag. Ik heb nog voldoende tijd om een cappuccino te scoren en wat boodschappen voor onderweg te doen bij het supermarktje op de hoek. Het stoptreintje gaat er twee uur over doen om in Aarhus aan te komen. Dus dat winkelmandje werd goed gevuld met lekkers. Ook leg ik er een biertje bij voor onderweg, want die heb ik inmiddels wel verdiend.
De trein arriveert en is bijna identiek aan het kippenlijntje tussen Amersfoort en Ede-Wageningen. Alleen heeft deze boemel een enorme upgrade tegenover het traject van de Veluwe, deze stoptrein beschikt over een toiletje. Onderweg zoek ik op hoe laat de veerpont vertrekt van Aarhus naar Sjælland. Aangezien ik al een keer in Aarhus ben geweest en ik vanavond nog wat meters wil maken, besluit ik linea recta naar de veerhaven te racen. Terwijl ik de rit maak, word ik weer herinnerd hoe leuk deze stad is, en bedenk ik me dat ik tijdens mijn volgende tripje hier wel weer wil neerstrijken.
Na wat slalommen door het stadsverkeer zie ik dat mijn rechtertas aan mijn vork veel meer wiebelt dan hij hoort te doen. Ik haal hem er snel af en fiets met de tas op mijn stuur naar de haven. Tijdens de rit zie ik traditiegetrouw de boot al aankomen.
Ik moet nog een kaartje kopen, alleen staat er nergens een rij voor voetgangers of fietsers. Dus ga ik naar de balie, en daar is niemand om te helpen. Ik vraag wat passanten om hulp en die sturen mij naar een gebouw in de verte. Eenmaal daar word ik weer teruggestuurd naar de eerder bezochte balie. De eerste auto’s rijden de boot al op. En het zou zonde zijn als ik nu 1,5 uur moet wachten omdat ik het juiste loket niet kan vinden. Ik race terug en loop via de achterdeur het kantoortje binnen, en vraag of ik hier een kaartje kan kopen. Er zitten twee gezette dames (à la Toren C van de VPRO) met hun benen lang uitgestrekt en een bakkie pleur in de hand. Natuurlijk willen ze mij een kaartje verkopen, maar moet ik alleen wel even naar de (eerder bezochte) balie komen.
Eenmaal op de boot haal ik de bracket voor de tas eraf en zie ik waar ik bang voor was. De moer waarmee ik de beugel had vastgedraaid, is losgeraakt uit de voorvork. Volgens de instructies van mijn fiets mag ik de vork tot 10 kg belasten. Het tasje dat eraan hangt is 1,7 kg, dus vrees ik dat dit is veroorzaakt door al mijn dikke stunts. Ik heb er flink de balen van, maar bedenk me dat ik er nu niets meer aan kan veranderen. Alles valt te repareren, maar niet hier op de boot. Ik tape de boel af zodat er niets meer uit kan vallen en controleer of de andere kant nog intact is, daar is alles nog pluis. Dus pak ik mijn spullen en neem plaats in een stoel waar ik mijn biertje open en een sudoku probeer op te lossen. Nadat de halve liter op is, smaakt het naar meer, maar ik denk dat dit wel goedkomt tijdens mijn dagen in Kopenhagen met Joey.
Van de boot af wacht er vies veel hoogtemeters op mij, daar was ik niet op voorbereid. Ook deed de wind nog steeds niet vrolijk mee. Ik heb het doel voor ogen om vanavond Holbæk te halen. Alleen wil ik ook niet inleveren op de route, dus probeer ik door te trappen. Ook tijdens deze etappe bedenk ik me: jeetje Denemarken, wat ben je mooi. Glooiend landschap, af en toe een strandje, veel boerenpaadjes maar ook een paar steile klimmetjes (het is niet alleen maar melk en honing). Na de eerste klim bedenk ik me dat ik al wel een snack heb verdiend, en word ik verrast op het strand door een stoel die voor mij klaarstaat om even lekker te zitten. Ik zit net wat langer dan nodig, maar het is een mooi plekje. Eenmaal terug op de fiets is gelijk de eerstvolgende klim eentje die de oren doet suizen. Maar daarna ook lekker de berg af.
Ik pak nog een pauze in een zwaan die langs de weg staat bij een thema park.
Onderweg lijkt het landschap wel gecureerd door mijn favoriete landschapsarchitect Piet Oudolf. Echt gaaf.
Ik heb in mijn hoofd dat het pas om 21:00 donker wordt. Alleen heb ik proefondervindelijk vastgesteld dat dit om 20:20 gebeurt. Dus besluit ik dat het onverstandig is om in de schemer of het donker de laatste 20 km te doen. Na het nemen van dit besluit zie ik dat er een shelter op 5 minuten fietsen hiervandaan is. Het pad ernaartoe is wel een beetje dichtgegroeid.
Ik heb een noodpakket aan eten bij me, dus dat staat vanavond op het menu. Ook lijkt het me leuk om, net als de Denen, als laatste avond zonder binnentent in het shelter te slapen. Dus dat is hoe ik nu in de slaapzak lig.
17 foto's